"Gdy siedzę na progu tawerny,
Ja, bogini Isztar,
Jestem prostytutką, matką, żoną i bóstwem.
Jestem tym, co nazywa się Życiem,
Mimo że wy nazwaliście mnie Śmiercią.
Jestem tym, co nazywa się Cnotą,
Mimo że wy nazwaliście mnie Bezecnością.
Jestem tą, której szukacie
I którą znaleźliście.
Jestem tą, którą rozrzuciliście,
A teraz zbieracie moje szczątki."
fragment księgi boginii Isztar



Kim jest?
Cała taka wątła, taka krucha. Lecz te jasne dłonie niech nie zmylą Cię wędrowcze, gdyż winne one wielu zarzucanych grzechów.
Mijając ją poczujesz ostrą woń leśnych ziół, których zbieractwem się zajmuje. A przynajmniej tak mówi.. Choć nie wszyscy w to wierzą, bo tak zużytego mieczu u zielarek często nie zobaczysz, a może..?
Kto wie... Nie mnie oceniać.. Ja ją jedynie kiedyś dawno poznałem w starej karczmie. Siedziała, piła. A gdy podszedłem, by upomnieć Ją w Jej nadto śmiałym zachowaniu - zostałem przy niej już do rana, rozmawiając i rozmawiając, aż do dna beczki wina, którą wypiliśmy. A kto by pomyślał..? Na złość wino utuliło do snu nas oboje, a może tylko mnie?
I już jej nigdy nie spotkałem.