My, którzy nazywamy siebie normalnymi, bardzo chętnie odsuwamy się od wszystkich, którym wiedzie się gorzej niż nam. Wysyłamy upośledzonych i starych do zakładów, a chorych do szpitali. Uważamy się za normalnych, bo umiemy mówić i zapominamy o tych niezliczonych idiotyzmach, do których używamy naszej mowy. Uważamy się za normalnych, bo umiemy chodzić, ale zapominamy ile z poczynionych przez nas kroków było daremnych. Uważamy się za normalnych, bo potrafimy używać naszych rąk i zapominamy, jak wiele zła te ręce potrafiły wyrządzić. Uważamy się za normalnych, bo czujemy się zdrowi. Jeśli jutro ktoś nam powie, że mamy raka czy miażdżycę albo jeszcze coś innego, to być może pojutrze będziemy bardziej upośledzeni niż wielu 'prawdziwych' upośledzonych. Kto z nas znajdzie w sobie wówczas dość siły na uśmiech? Być może przyjdzie taka chwila, że będziemy musieli dowieść, iż nie jesteśmy upośledzeni. Upośledzeni w tym, że nie potrafimy zaakceptować naszego życia, naszego losu - żeby nie wiem jak był ciężki - właśnie uśmiechem....